Szukanie zaawansowane

Szukanie wraz z odmianą wyrazów
Wstaw * (gwiazdka) po wpisaniu początku wyrazu
np. podatk*, aby znaleźć podatkami, podatkach itd.

Dokładne dopasowanie
Wpisz wyrażenie w cudzysłowie.
Na przykład: "podatek dochodowy".

Wykluczenie wyrażenia
Wstaw - (minus) przed słowem, które chcesz wykluczyć. Na przykład: "sprzedaż -towar"

Brak wyników

Konwencja MLI – rozliczanie delegacji z podróży zagranicznych, rozliczenie dochodów uzyskiwanych z pracy najemnej za granicą, określenie dni pobytu za granicą

Artykuły | 1 kwietnia 2020 | NR 28
100

Prowadzę firmę w Polsce. Zatrudniam pracowników, których deleguje do pracy za granicą. Czy w 2020 roku zmieniły się przepisy dotyczące rozliczenia podróży zagranicznych pracowników? Jak należy liczyć 183 dni pobytu i pracy za granicą? Czy zmienią się warunki w związku z wejściem w życie konwencji MLI?

Odpowiedź

1. W roku 2020 nie nastąpiły zmiany w rozliczaniu diet dotyczących podróży służbowych pracowników. W przypadku podróży zagranicznych dieta przysługuje w wysokości przysługującej za pobyt w danym państwie. Wysokość stawek opublikowana jest w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
2. Konwencja MLI wdraża jednorazowe zmodyfikowane umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a co za tym idzie zakłada zmianę metody unikania podwójnego opodatkowania: z obecnie obowiązującej metody wyłączenia (zwolnienia) z progresją na metodę zaliczenia (kredytu) proporcjonalnego. Zatem, dochody uzyskiwane w państwach z którymi zmodyfikowano umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zmieniają metodę rozliczenia przez podatnika podatku dochodowego w Polsce.
3. Zgodnie z zasadą ogólną wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej przez osobę mającą miejsce zamieszkania ( w Polsce) w jednym z umawiających się państw podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie ( w Polsce), chyba że praca wykonywana jest w drugim państwie ( poza Polską). W takim przypadku dochód może być opodatkowany zarówno w państwie miejsca zamieszkania, jak i w państwie, w którym wykonywano pracę. Od tej zasady umowy przewidują wyjątek tzn. że wynagrodzenie za pracę najemną wykonywaną w drugim państwie może być opodatkowane tylko w państwie zamieszkania osoby uzyskującej wynagrodzenie, gdy spełnione zostaną równocześnie trzy warunki:

  • odbiorca wynagrodzenia (pracownik) przebywa w drugim państwie ( poza Polską) nie dłużej niż przez określony czas (najczęściej jest to 183 dni w roku kalendarzowym lub w ciągu kolejnych 12 miesięcy, licząc od dnia przybycia do tego państwa) oraz
  • wynagrodzenie jest ponoszone przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim państwie (pracodawca ma siedzibę w Polsce) oraz
  • wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim państwie ( poza Polską).

Należy podkreślić, że w zależności od zapisów przyjętych w konkretnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, okres pobytu pracownika na terytorium drugiego państwa należy liczyć w ciągu danego roku lub podczas każdego dwumiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego się w danym roku podatkowym.

Uzasadnienie

1. Zgodnie z art. 775 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Przysługujące świadczenia, ich wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi w związku z podróżą służbową uregulowane zostały w rozporządzeniu z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
Ustawodawca w rozporządzenie określił warunki dla podróży krajowej ( na obszarze kraju) oraz podróży zagranicznej ( poza granicami kraju).
Podkreślić należy, że z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

  1. diety;
  2. zwrot kosztów:
    a) przejazdów,
    b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    c) noclegów,
    d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
     

Ważne

Dodatkowo pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości. Wydatki te, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży krajowej lub podróży zagranicznej.


Pracownik dokonuje rozliczenia kosztów podróży krajowej lub podróży zagranicznej nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia tej podróży. Do rozliczenia pracownik ma obowiązek załączyć dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli przedstawienie dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania. W uzasadnionych przypadkach pracownik składa pisemne oświadczenie o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet, ryczałtów, zwrot innych kosztów podróży lub ich wysokość.
Należność z tytułu diet oblicza się w następujący sposób:

  1. za każdą dobę podróży zagranicznej przysługuje dieta w pełnej wysokości;
  2. za niepełną dobę podróży zagranicznej:
    a) do 8 godzin –  przysługuje 1/3 diety,
    b) ponad 8 do 12 godzin – przysługuje 50%  diety,
    c) ponad 12 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości.

Ważne

Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej  bezpłatne, całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety.


Kwotę diety zmniejsza się o koszt zapewnionego  bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:

  1. śniadanie – 15%  diety;
  2. obiad – 30%  diety;
  3. kolacja – 30% diety.   

Czas  podróży zagranicznej liczy się w przypadku  odbywania jej  środkami  komunikacji:

  1. lądowej – od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do chwili jej przekroczenia    w drodze powrotnej do kraju;
  2. lotniczej – od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju  do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju;
  3. morskiej – od chwili wyjścia statku (promu) z ostatniego portu polskiego do chwili wejścia statku  (promu) w drodze powrotnej do pierwszego portu polskiego.

Należy podkreślić, że limity diet należnych za pobyt w poszczególnych krajach określona jest w załączniku do tego rozporządzenia. 
2. Wielostronna konwencja podatkowa (Multilateral Instrument to Modify Bilateral Tax Treaties, tzw. konwencja MLI) to umowa podpisana 7 czerwca 2017 r. przez ponad 100 państw. W przypadku Polski zakłada ona zmianę zawartych przez nasz kraj 78 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. MLI ma skuteczniej przeciwdziałać agresywnym optymalizacjom podatkowym na skalę międzynarodową. Wejście w życie pierwszych zmian do umów podatkowych zakładane jest przez OECD na początek 2018 r. (z uwagi na konieczność ratyfikacji i innych procedur wymaganych przez prawo wewnętrzne państw przystępujących do konwencji). Jednakże zmiany wynikające z Konwencji będą mają zastosowanie dopiero od następnego po ratyfikacji roku kalendarzowego lub nawet później. W dniu 1 stycznia 2019 r. weszła w życie Konwencja wielostronna MLI, w odniesieniu do dochodów z tytułu pracy najemnej. Od 2019 roku obowiązująca metoda wyłączenia z progresją została zastąpiona metodą odliczenia proporcjonalnego w umowach z Austrią i Słowenią, a to oznacza że do 30 kwietnia 2020 roku polscy rezydenci, którzy osiągnęli dochody w roku 2019 w tych krajach powinni rozliczyć się metodą odliczenia proporcjonalnego. Do dochodów uzyskiwanych w roku 2020 Konwencja MLI będzie miała zastosowanie w krajach Wielka Brytania, Irlandia, Finlandia, Izrael, Japonia, Litwa, Nowa Zelandia, Słowacja, a do dochodów uzyskiwanych w roku 2021 w krajach Norwegia, Belgia, Kanada, Dania.

Ważne

Zmiana metody rozliczania dochodów uzyskiwanych za granicą z tytułu pracy najemnej spowodowała obowiązek rozliczenia w Polsce dochodów z tytułu pracy najemnej za granicą w każdej sytuacji (również gdy podatnik nie uzyskał innych dochodów podlegających opodatkowaniu w  Polsce według skali podatkowej).


Jednakże sam fakt złożenia zeznania nie oznacza automatycznie obowiązku zapłaty podatku w Polsce. Podatnik ma bowiem możliwość skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ulga abolicyjna). Ostateczna wysokość podatku płaconego w Polsce od tych dochodów będzie zatem taka sama jak przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją.
Listę umów podpisanych przez Polskę z innymi krajami o unikaniu podwójnego opodatkowania znajduje się na stronie https://www.podatki.gov.pl/podatkowa–wspolpraca–miedzynarodowa/wykaz–umow–o–unikaniu–podwojnego–opodatkowania.
3. Opodatkowanie dochodów z  pracy najemnej wykonywanej za granicą podlega regulacjom zawartym w dwustronnych umowach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
Zgodnie z generalną zasadą, obowiązującą w tego typu umowach, wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej przez osobę mającą miejsce zamieszkania w jednym z umawiających się państw podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim państwie. W takim przypadku dochód może być opodatkowany zarówno w państwie miejsca zamieszkania, jak i w państwie, w którym wykonywano pracę.
Od tej ogólnej zasady umowy przewidują wyjątek, zgodnie z którym wynagrodzenie za pracę najemną wykonywaną w drugim państwie może być opodatkowane tylko w państwie Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków oznacza, że otrzymane wynagrodzenie może być opodatkowane zarówno w państwie, w którym praca jest wykonywana, jak i w państwie, w którym osoba uzyskująca wynagrodzenie ma miejsce zamieszkania.
W takim przypadku, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje dochody z tytułu pracy najemnej wykonywanej za granicą, które mogą być również opodatkowane w drugim państwie, podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu zapobiega się poprzez zastosowanie właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania określonej w stosownej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. równocześnie trzy warunki:

  • odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim państwie nie dłużej niż przez określony czas (najczęściej jest to 183 dni w roku kalendarzowym lub w ciągu kolejnych 12 miesięcy, licząc od dnia przybycia do tego państwa) oraz
  • wynagrodzenie jest ponoszone przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim państwie oraz
  • wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim państwie.

W  zawartych przez Polskę umowach występują dwie metody unikania podwójnego opodatkowania:

  • metoda wyłączenia z progresją
  • metoda proporcjonalnego odliczenia
     

Ważne

W przypadku, gdy dochód został uzyskany w państwie, z którym Polska nie zawarła umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, stosowana jest metoda proporcjonalnego odliczenia

Metoda wyłączenia z progresją oznacza, że w Polsce wyłącza się z podstawy opodatkowania dochód osiągnięty za granicą, zwolniony z opodatkowania na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednak dla ustalenia stawki podatku od pozostałego dochodu – podlegającego opodatkowaniu w Polsce – stosuje się stawkę podatku właściwą dla całego dochodu, tzn. łącznie z dochodem osiągniętym za granicą.
Obecnie metodę wyłączenia z progresją przewidują m.in. umowy zawarte z: Albanią, Belgią, Chinami, Chorwacją, Cyprem, Czechami, Danią, Estonią, Francją, Grecją, Hiszpanią, Indonezją, Kanadą, Kuwejtem, Łotwą, Niemcami, Norwegią, Portugalią, Republiką Południowej Afryki, Rumunią, Szwecją, Tunezją, Turcją, Ukrainą oraz Włochami.
Przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją podatnik ma obowiązek składania zeznania rocznego, jeżeli: 

  • osiągnie inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce według skali podatkowej 
  • będzie chciał skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego, tzn. złożyć zeznanie łącznie z małżonkiem lub opodatkować dochody w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.

Przykład
Dla dochodów osiąganych w roku 202...

To co widzisz, to tylko 30% treści...



Aby uzyskać dostęp do całości, kup prenumeratę